غزل شماره ۹۶ حافظ: درد ما را نیست درمان الغیاث + تفسیر و فال
متن غزل شماره ۹۶ حافظ
دردِ ما را نیست درمان الغیاث
❖
هجرِ ما را نیست پایان الغیاث
دین و دل بردند و قَصدِ جان کنند
❖
الغیاث از جورِ خوبان، الغیاث
در بهایِ بوسه‌ای جانی طلب
❖
می‌کنند این دلسِتانان الغیاث
خونِ ما خوردند این کافَردلان
❖
ای مسلمانان چه درمان؟ الغیاث
هم‌چو حافظ روز و شب بی‌خویشتن
❖
گَشته‌ام سوزان و گریان الغیاث
✨ نتیجه فال غزل ۹۶ حافظ
در شرایط دشواری قرار گرفته‌اید و احساس خستگی و بی‌قراری می‌کنید. سختی‌ها و رنج‌هایی که می‌کشید طاقت‌فرسا شده است، اما ناامید نشوید. از اهل خرد و انسان‌های دلسوز مشورت بگیرید و به خداوند توکل کنید؛ دست از بی‌تابی بردارید تا راه گشایش و آرامش به رویتان باز شود.
خلاصه و مفهوم غزل
غزل شماره ۹۶ حافظ، سروده‌ای سراسر سوز و گداز در شرح رنج‌های جانکاه عشق، فراق طولانی و بی‌رحمی دلبران است. شاعر در این شعر با بهره‌گیری از ردیف پرشور «الغیاث»، به دادخواهی از ستم خوبان پرداخته و بیان می‌کند که در طلب وصال یار، دل و دین و جانش به مخاطره افتاده و همانند عاشقی سوخته‌دل، شب و روز در تب‌وتاب و ناله به سر می‌برد.
معنی بیت به بیت غزل
دردِ ما را نیست درمان الغیاث | هجرِ ما را نیست پایان الغیاث
بیت ۱
درد عشق ما هیچ درمانی ندارد، به دادمان برسید! دوری و فراق معشوق نیز پایانی ندارد، فریادرسی کجاست!
دین و دل بردند و قَصدِ جان کنند | الغیاث از جورِ خوبان، الغیاث
بیت ۲
این زیبارویان ایمان و دل ما را به تاراج برده‌اند و اکنون جانمان را طلب می‌کنند؛ فریاد از دست ستم و بی‌رحمی زیبارویان!
در بهایِ بوسه‌ای جانی طلب | می‌کنند این دلسِتانان الغیاث
بیت ۳
این دلبران سنگدل در ازای یک بوسه، جان عاشق را مطالبه می‌کنند؛ از این معامله دشوار به داد برسید!
خونِ ما خوردند این کافَردلان | ای مسلمانان چه درمان؟ الغیاث
بیت ۴
این معشوقان بی‌رحم و سنگدل، خون ما را ریختند و ستم کردند؛ ای مسلمانان، چاره این درد چیست؟ به فریادم برسید!
هم‌چو حافظ روز و شب بی‌خویشتن | گَشته‌ام سوزان و گریان الغیاث
بیت ۵
مانند حافظ، شبانه‌روز از خود بی‌خود گشته‌ام و در آتش هجران می‌سوزم و اشک می‌ریزم؛ فریادرسی کجاست!
معنی کلمه‌ها و اصطلاح‌های سخت
الغیاث
فریادخواهی، به داد رسیدن، طلب یاری و دادرسی کردن
هجر
دوری، جدایی، فراق
جور
ستم، بیداد، نامهربانی
دلستانان
دلربایان، معشوقانی که دل را می‌ربایند
کافردلان
سنگدلان، بی‌رحمان، کسانی که در عشق مروت و انصاف ندارند
بی‌خویشتن
از خود بی‌خود، مدهوش، از دست رفته
آرایه‌ها و مفاهیم ادبی غزل
کنایه
«خون ما خوردند»
خون کسی را خوردن کنایه از ظلم و ستم فراوان کردن و جان کسی را به لب رساندن است.
تضاد
«کافردلان و مسلمانان»
تقابل و تضاد معنایی میان کافر و مسلمان که بر زیبایی و کشمکش معنایی بیت افزوده است.
مراعات نظیر
«دین، دل، جان»
آوردن واژه‌های متناسب و هماهنگ از متعلقات وجودی انسان در کنار هم.
تکرار و ردیف
«الغیاث»
تکرار واژه الغیاث در پایان مصراع‌ها حس درماندگی، دادخواهی و اشتیاق را در سرتاسر غزل شدت می‌بخشد.
تحلیل ساختاری و عددی غزل
ابجد کبیر
۲۲,۶۶۶
ابجد وسیط
۹۵۲
ابجد صغیر
۶۸۸
تعداد حروف
۲۲۰
نظرات
ارسال یک نظر