متن غزل شماره ۲۴۳ حافظ بویِ خوشِ تو هر که ز بادِ صبا شنید ❖ از یارِ آشنا سخنِ آشنا شنید ای شاهِ حُسن، چَشم به حالِ گدا فِکَن ❖ کـاین گوش بس حکایتِ شاه و گدا شنید خوش می‌کنم به بادهٔ مُشکین مَشامِ جان ❖ کز دلق‌پوشِ صومعه بویِ ریا شنید سِرِّ خدا که عارفِ سالِک به کَس نگفت ❖ در حیرتم که باده‌فروش از کجا شنید یا رب کجاست محرمِ رازی که یک زمان ❖ دل شرحِ آن دهد که چه گفت و چه‌ها شنید اینَش سزا نبود دلِ حق‌گُزارِ من ❖ کز غمگسارِ خود سخنِ ناسزا شنید محروم اگر شدم ز سرِ کویِ او چه شد؟ ❖ از گلشنِ زمانه که بویِ وفا شنید؟ ساقی بیا که عشق ندا می‌کند بلند ❖ کان کس که گفت قصهٔ ما هم ز ما شنید ما باده زیرِ خرقه نه امروز می‌خوریم ❖ صد بار پیرِ میکده این ماجرا شنید ما مِی به بانگِ چنگ نه امروز می‌...