متن غزل شماره ۱۱۳ حافظ بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد ❖ که تابِ من به جهان، طُرِّهٔ فلانی داد دلم خزانهٔ اسرار بود و دستِ قضا ❖ درش بِبَست و کلیدش به دل‌سِتانی داد شکسته‌وار به درگاهت آمدم، که طبیب ❖ به مومیاییِ لطفِ توام، نشانی داد تنش درست و دلش شاد باد و خاطر خوش ❖ که دست دادش و یاریِ ناتوانی داد برو معالجهٔ خود کن ای نصیحت‌گو ❖ شراب و شاهدِ شیرین، که را زیانی داد؟ گذشت بر منِ مسکین و با رقیبان گفت ❖ دریغ، حافظِ مسکینِ من، چه جانی داد ✨ نتیجه فال غزل ۱۱۳ حافظ نیت شما بر مدار عشق و سرنوشت است. دلتان گنجینه‌ای از رازهاست که کلیدش در دست کسی است که دوستش دارید. با فروتنی و امید به لطف و یاری، به مقصود خواهید رسید. از سرزنش بیجا نترسید و در راه عشق و حقیقت ثابت‌قدم باشید. نگران آینده نباشید، معشوق از حال شما آگاه است. خلاصه و مفهوم غزل این غزل حافظ به مو...