متن غزل شماره ۲۶۷ حافظ ای صبا گر بُگذری بر ساحلِ رودِ اَرَس ❖ بوسه زن بر خاکِ آن وادی و مُشکین کُن نَفَس منزلِ سَلمی که بادَش هر دَم از ما صد سلام ❖ پُر صدایِ ساربانان بینی و بانگِ جرس مَحمِلِ جانان ببوس، آن‌گه به زاری عَرضه دار ❖ کز فِراقت سوختم ای مهربان فریاد رس من که قولِ ناصحان را خواندَمی قولِ رَباب ❖ گوش‌مالی دیدم از هجران که اینم پند بس عشرتِ شب‌گیر کن، مِی نوش کاندر راهِ عشق ❖ شَب‌رُوان را آشنایی‌هاست با میرِ عَسَس عشق‌بازی کارِ بازی نیست ای دل! سر بِباز ❖ زان که گویِ عشق نَتْوان زد به چوگانِ هوس دل به رَغبت می‌سپارد جان به چشمِ مستِ یار ❖ گر چه هشیاران ندادند اختیارِ خود به کس طوطیان در شِکَّرِستان کامرانی می‌کنند ❖ و از تَحَسُّر دست بر سر می‌زند مسکین مگس نامِ حافظ گر برآید بر زبانِ کِلکِ دوست ...

متن غزل شماره ۶۲ حافظ مرحبا ای پیکِ مشتاقان بده پیغامِ دوست ❖ تا کُنم جان از سرِ رغبت فدای نامِ دوست واله و شیداست دایم همچو بلبل در قفس ❖ طوطی طبعم ز عشقِ شِکَّر و بادامِ دوست زلفِ او دام است و خالش دانهٔ آن دام و من ❖ بر امیدِ دانه‌ای افتاده‌ام در دامِ دوست سر ز مستی برنگیرد تا به صبحِ روزِ حشر ❖ هر که چون من در ازل یک جرعه خورد از جامِ دوست بس نگویم شِمِّه‌ای از شرحِ شوقِ خود از آنک ❖ دردسر باشد نمودن بیش از این ابرامِ دوست گر دهد دستم کشم در دیده همچون توتیا ❖ خاک راهی کآن مشرف گردد از اَقدامِ دوست میل من سویِ وصال و قصد او سویِ فراق ❖ تَرکِ کامِ خود گرفتم تا برآید کامِ دوست حافظ اندر دَردِ او می‌سوز و بی‌درمان بساز ❖ زان که درمانی ندارد دَردِ بی‌آرامِ دوست ✨ نتیجه فال غزل ۶۲ حافظ این غزل نویدبخش عشق عم...