متن غزل شماره ۱۱۹ حافظ دلی که غیب نمای است و جامِ جم دارد ❖ ز خاتمی که دمی گم شود، چه غم دارد؟ به خَطُّ و خالِ گدایان مده خزینهٔ دل ❖ به دستِ شاهوَشی دِه که محترم دارد نه هر درخت تحمّل کند جفایِ خزان ❖ غلامِ همتِ سروم که این قدم دارد رسید موسمِ آن کز طرب چو نرگسِ مست ❖ نهد به پایِ قدح هر که شش درم دارد زر از بهایِ می اکنون چو گل دریغ مدار ❖ که عقلِ کل به صدت عیب متّهم دارد ز سِرِّ غیب کس آگاه نیست، قصّه مخوان ❖ کدام مَحرمِ دل ره در این حرم دارد؟ دلم که لافِ تَجَرُّد زدی، کنون صد شغل ❖ به بویِ زلفِ تو با بادِ صبحدم دارد مرادِ دل ز که پرسم؟ که نیست دلداری ❖ که جلوهٔ نظر و شیوهٔ کرم دارد ز جَیبِ خرقهٔ حافظ چه طَرف بِتوان بست ❖ که ما صمد طلبیدیم و او صَنم دارد ✨ نتیجه فال غزل ۱۱۹ حافظ ...