متن غزل شماره ۲۴۷ حافظ صبا ز منزلِ جانان گذر دریغ مدار ❖ وز او به عاشقِ بی‌دل خبر دریغ مدار به شُکرِ آن که شِکُفتی به کامِ بخت ای گل ❖ نسیمِ وصل ز مرغِ سحر دریغ مدار حریفِ عشقِ تو بودم چو ماهِ نو بودی ❖ کنون که ماهِ تمامی نظر دریغ مدار جهان و هر چه در او هست سهل و مختصر است ❖ ز اهلِ معرفت این مختصر دریغ مدار کنون که چشمهٔ قند است لعلِ نوشین‌ات ❖ سخن بگوی و ز طوطی، شِکَر دریغ مدار مکارمِ تو به آفاق می بَرَد شاعر ❖ از او وظیفه و زادِ سفر دریغ مدار چو ذکرِ خیر طلب می‌کنی سخن این است ❖ که در بهایِ سخن سیم و زر دریغ مدار غبارِ غم بِرَوَد، حال خوش شود حافظ ❖ تو آبِ دیده از این رهگذر دریغ مدار ✨ نتیجه فال غزل ۲۴۷ حافظ این غزل به طور کلی بر اهمیتِ سخاوت، عدم دریغ در محبت و عشق، و قدرشناسی از داشته‌ها و نیکی‌ها تأکی...