متن غزل شماره ۳۳ حافظ خلوت گُزیده را به تماشا چه حاجت است ❖ چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است جانا به حاجتی که تو را هست با خدا ❖ کآخِر دمی بپرس که ما را چه حاجت است ای پادشاهِ حُسن خدا را بسوختیم ❖ آخِر سؤال کن که گدا را چه حاجت است اربابِ حاجتیم و زبانِ سؤال نیست ❖ در حضرتِ کریم، تمنا چه حاجت است محتاج قِصه نیست گَرَت قصدِ خون ماست ❖ چون رَخت از آن توست، به یغما چه حاجت است جامِ جهان نماست ضمیرِ منیرِ دوست ❖ اظهارِ احتیاج، خود آن جا چه حاجت است آن شد که بارِ منتِ مَلّاح بردمی ❖ گوهر چو دست داد به دریا چه حاجت است ای مدعی برو که مرا با تو کار نیست ❖ اَحباب حاضرند، به اَعدا چه حاجت است ای عاشقِ گدا چو لبِ روح‌بخشِ یار ❖ می‌داندت وظیفه، تقاضا چه حاجت است حافظ! تو خَتم کن که هنر...