متن غزل شماره ۳۱۴ حافظ دوش بیماری چشم تو بِبُرد از دستم ❖ لیکن از لطفِ لبت صورتِ جان می‌بستم عشق من با خَطِ مشکین تو امروزی نیست ❖ دیرگاه است کز این جامِ هِلالی مستم از ثباتِ خودم این نکته خوش آمد که به جور ❖ در سرِ کویِ تو از پایِ طلب ننشَستم عافیت چشم مدار از منِ میخانه‌نشین ❖ که دَم از خدمتِ رندان زده‌ام تا هستم در رَهِ عشق از آن سویِ فنا صد خطر است ❖ تا نگویی که چو عمرم به سر آمد رَستم بعد از اینم چه غم از تیرِ کج اندازِ حسود ❖ چون به محبوبِ کمان ابرویِ خود پیوستم بوسه بر دُرجِ عقیقِ تو حلال است مرا ❖ که به افسوس و جفا مُهرِ وفا نشکستم صنمی لشکریَم غارتِ دل کرد و بِرَفت ❖ آه اگر عاطِفَتِ شاه نگیرد دستم رُتبَتِ دانشِ حافظ به فلک بَر شده بود ❖ کرد غم‌خواریِ شمشاد بلندت پَستم ✨ نت...