متن غزل شماره ۴۷۰ حافظ سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی ❖ دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو؟ ❖ ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی زیرکی را گفتم: «این احوال بین»، خندید و گفت: ❖ «صعب‌روزی، بوالعجب‌کاری، پریشان‌عالمی» سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگل ❖ شاه ترکان فارغ است از حال ما، کو رستمی؟ در طریق عشق‌بازی امن و آسایش بلاست ❖ ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست ❖ رهروی باید جهان‌سوزی نه خامی بی‌غمی آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست ❖ عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی خیز تا خاطر بدان تُرک سمرقندی دهیم ❖ کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی گریهٔ حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق ❖ کاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی ...