متن غزل شماره ۱۵۳ حافظ سحر چون خسرو خاور، عَلَم بر کوهساران زد ❖ به دستِ مرحمت، یارم، درِ امیدواران زد چو پیشِ صبح روشن شد که حالِ مِهر گردون چیست ❖ برآمد خنده‌ای خوش بر غرورِ کامگاران زد نگارم دوش در مجلس، به عزمِ رقص چون برخاست ❖ گره بگشود از ابرو و بر دل‌های یاران زد من از رنگِ صلاح آن دَم، به خونِ دل بِشُستم دست ❖ که چشمِ باده پیمایش صلا بر هوشیاران زد کدام آهن‌دلش آموخت این آیین عیّاری؟ ❖ کز اول چون برون آمد، رهِ شب‌زنده‌داران زد خیالِ شهسواری پخت و شد ناگَه دلِ مسکین ❖ خداوندا! نگه دارش که بر قلبِ سواران زد در آب و رنگِ رخسارش، چه جان دادیم و خون خوردیم ❖ چو نقشش دست داد اول، رقم بر جان‌سپاران زد منش با خرقهٔ پشمین، کجا اندر کمند آرم؟ ❖ زره‌مویی که مژگانش رهِ خنجرگزاران زد نظر بر قرعهٔ توفیق و یُمنِ دولت...