مباهله محمد(ص) با مسیحیان نجران
آیه ۶۱ سوره آل عمران و ترجمه مکارم شیرازی بیان می‌کند: «هر گاه بعد از علم و دانشي كه (درباره مسيح) به تو رسيده، (باز) كساني با تو به محاجه و ستيز برخيزند، به آنها بگو: بياييد ما فرزندان خود را دعوت كنيم، شما هم فرزندان خود را، ما زنان خويش را دعوت نماييم، شما هم زنان خود را، ما از نفوس خود دعوت كنيم، شما هم از نفوس خود، آنگاه مباهله كنيم، و لعنت خدا را بر دروغگويان قرار دهيم.» ابجد وسیط این آیه ۱۰۸۷ می‌شود. سوره هود ۱۸۷۰ کلمه دارد. ارقام عددهای ۱۰۷۸ و ۱۸۷۰ مشترک هستند. در سوره هود کلمات هرگاه، بعد از، علم، دانش، که، درباره، به تو، رسیده، باز، کسانی، با تو، ستیزه، به آنها، بگو، آیید، ما، فرزندانش، خود را، دعوت، کنیم، شما هم، فرزاندش، خود را، ما، زنان، خویش، را، دعوت، شما، هم، زنان، خود را، ما از، نفوس خود، دعوت، کنیم، شما هم، نفوس خود، آنگاه، کنیم، لعنت، خدا، را بر، قرار و دهیم ذکر شده‌اند.
آیه ۶۱ سوره آل عمران به رویداد مباهله معروف است. در مسمط ۱ ادیب الممالک کلمات واقعه، محمد، نامه، مسیح و یثرب یا مدینه و در قصیده ۱ طبیب اصفهانی کلمات محمد و یثرب و در شعر ۱۶ سوگواری ترکی شیرازی کلمه مدینه وجود دارد. ادر توضیحات رویداد مباهله در ویکی‌پدیا بیان شده «این واقعه در دوران پیامبر اسلام هنگامی رخ داد که پیامبر اسلام و اهل بیت او در یکسو و مسیحیان نجران در دیگر سو آماده مباهله یا نفرین طرف دیگر شدند. این واقعه پس از آن روی داد که محمد در نامه‌ای مسیحیان نجران را به اسلام دعوت کرده بود. به دنبال آن جمعی از مسیحیان نجران به مدینه آمده بودند تا در مورد درستی دعوت پیامبر تحقیق کنند و با او درباره خدا بودن عیسی به محاجه (دلیل آوردن) پرداخته و دلایل محمد برای بشر بودن عیسی برای آنها قانع کننده و دلیل مسیحیان برای وجود نداشتن الله برای مسلمانان قانع کننده نبود سرانجام بحث‌شان به جایی کشید که محمد خواست با مسیحیان به مباهله بپردازند.» ابجد کبیر و صغیر این متن ۲۲۳۱۲ و ۱۵۴۰ می‌شود. سوره آل عمران ۱۵۴۰۱ حرف دارد. ارقام عددهای ۱۵۴۰ و ۱۵۴۰۱ مشترک هستند. در سوره آل عمران کلمات این، در، دوران، پیامبر، اسلام، هنگامی، رخ، دارد، که، پیامبر، اسلام، اهل بیت، او، مسیح، در، دیگر، آماده، مباهله، یا، نفرین، طرف، دیگر، شدند، این، پس از، آن، روی، داد، که، محمد، مسیح، اسلام، دعوتت، کرده بود، به دنبال، آن، جمع، مسیح، مدینه، آمده، بودند، تا، در مورد، درستی، دعوتت، پیامبر، تحقیق، کنند، با، او، درباره، خدا، بودن، عیسی، به محاجه، دلیل، آوردن، پرداخته‌اند، دلایل، محمد، برای، بشری، بودن، عیسی، برای آنان، قانع کننده، دلیل، مسیح، برای، وجود، وجود، الله، برای، مسلمانان، قانع کننده، نبود، سرانجام، بحث، به جای، کشیدند، که، محمد، می‌خواست، با، مسیح، به مباهله و بپردازند و در شعر ۱ شاهنامه فردوسی «پادشاهی شیرویه» کلمات عیسی، مسیحا و نفرین ذکر شده‌اند. ابجد صغیر متن ترجیع بند ۱ حسین خوارزمی ۱۱۵۰۴ می‌شود. بیان گردید که سوره آل عمران ۱۵۴۰۱ حرف دارد. ارقام عددهای ۱۱۵۰۴ و ۱۵۴۰۱ مشترک هستند. در ادامه بیان شده که آیه ۶۱ سوره آل عمران به حسین(ع) اشاره می‌کند. در ترجیع بند ۱ حسین خوارزمی کلمه حسین وجود دارد.
در ویکی‌پدیا بیان شده: «نَجران نام شهری است در منطقه نجران در اقصی جنوب غربی عربستان سعودی در حدود مرزی کشور یمن.» در سوره آل‌عمران کلمه قلم و در سوره قلم کلمه یمن و در قصیده ۶۱ خاقانی کلمات القلم و یمن وجود دارند. سوره قلم 1323 حرف دارد. ارقام عددهای ۱۳۲۳ و ۲۲۳۱۲ مشترک هستند. در توضیحات «مباهله پیامبر(ص) با مسیحیان نجران» در سایت ویکی‌شیعه بیان شده: «پس از اصرار دو طرف بر حقانیت عقاید خود، تصمیم بر این شد که مسئله از راه مباهله خاتمه یابد. ازاین‌رو قرار شد فردای آن روز، همگی خارج از شهر مدینه، در صحرا برای مباهله آماده شوند. بامداد روز مباهله، پیامبر(ص) به همراه امام علی(ع)، فاطمه(س)، حسن(ع) و حسین(ع) از مدینه خارج شد. وقتی مسیحیان دیدند که پیامبر با عزیزترین افرادش برای مباهله آمده و همچون پیامبران برای مباهله روی دو زانو نشسته است، از مباهله منصرف شدند و درخواست مصالحه کردند.» ابجد صغیر این متن ۱۱۲۳ می‌شود. ارقام عددهای ۱۱۲۳، ۱۳۲۳ و ۲۲۳۱۲ مشترک هستند.
در سوره انسان بیان شده: «نکوکاران عالم (که در این آیه حضرت علی و فاطمه و حسنین علیهم السّلام و شیعیانشان به اجماع خاصّه و اخبار عامّه مقصودند) در بهشت از جام شرابی نوشند که طبعش (در لطف و رنگ و بوی) کافور است.» ابجد کبیر متن عربی ۶۶۱ می‌شود. در شعر ۱۶ شاهنامه فردوسی «منوچهر» کلمات تازی (عرب)، جام و کافور و در شعر ۱۶ رام و سیتا ملا مسیح کلمه کافور وجود دارد. ارقام عددهای ۱۶ و ۱۶۶۱ مشترک هستند. در توضیحات کافور در ویکی‌پدیا بیان شده: «حنوط: مالیدن کافور بر پیشانی، کف دستها، سر دو زانو و سر دو انگشت بزرگ پاها، واجب است.» در ترجیع بند ۱ میلی کلمات دست، دو زانو، انگشت، بزرگ و پای و در شعر ۱ مجلس اول سعدی کلمات کافور، دست، انگشت، بزرگ و پا و در شعر ۱ در نیایش خداوند بوستان سعدی کلمات دست، انگشت، بزرگ و پا و در شعر ۱ در عدل و تدبیر و رای بوستان سعدی کلمات دست، بزرگان و پای و در مسمط ۱ ادیب الممالک کلمات دست، انگشت و پا و در قصیده ۱ سلیم تهرانی و در قصیده ۱۶ عطار کلمات بزرگ و پا و در قطعه ۱ سلیم تهرانی کلمه کف دست وجود دارد.
جزئیات بیشتر را در مقاله‌ای با عنوان «مقام خدایی دادن به عیسی مسیح(ع) و معصومیت ساخته برتری جویان است» در آدرس زیر مشاهده فرمایید.
آدرس مقاله
https://neshanha.blogspot.com/2026/05/blog-post_899.html
آدرس کوتاه مقاله
نظرات
ارسال یک نظر