ارتباط سوره‌های الرحمن و انعام، باب ۱۶ انجیل برنابا و شعر ۱ لیلی و مجنون جامی
🔹خلاصه مقاله
در این نوشته ارتباط بین کلمه‌ها و مشخصات عددی سوره‌های الرحمن و انعام در قرآن، باب ۱۶ انجیل برنابا و شعر ۱ لیلی و مجنون جامی و غزل ۱۰۰۰ صائب تبریزی بیان شده است. ابجد صغیر کلمه برنابا ۱۶ می‌شود.
✍️ نویسنده: غلام او
متن مقاله
اسم جامی عبدالرحمن است. در شعر ۱ لیلی و مجنون جامی کلمه رحمت وجود دارد. اگر متن شعر ۱ لیلی و مجنون جامی را به عدد ابجد وسیط تبدیل کنیم حاصل ۸۷۰۱ می‌شود. سوره الرحمن یا رحمت ۱۷۰۸ حرف دارد. ارقام عددهای ۱۷۰۸ و ۸۷۰۱ مشترک هستند. جامی متولد سال ۸۱۷ قمری است. بین عددهای ۸۱۷، ۱۷۰۸ و ۸۷۰۱ سه رقم مشترک هستند.
درگذشت صائب تبریزی در سال ۱۰۸۷ قمری است. در غزل ۱۰۰۰ صائب تبریزی کلمه جام وجود دارد. کلمات جامی و جام از ریشه یک کلمه هستند. صائب تبریزی متولد سال ۱۰۰۰ قمری است. در سوره الرحمن و ترجمه الهی قمشه‌ای بیان شده: «و زمین را (با هزاران نعمت) برای (زندگانی) خلق مقرّر فرمود.» در این آیه عدد ۱۰۰۰ وجود دارد.
در این آیه از سوره الرحمن و در آیه ۱۶ سوره الرحمن کلمه نعمت و در باب ۱۶ انجیل برنابا و ترجمه علامه حیدرقلی سردار کابلی کلمات رحمت و انعام ذکر شده‌اند. در آیه ۱۶ سوره انعام کلمه رحمت وجود دارد.
اگر عبارت «ارتباط سوره‌های الرحمن و انعام، باب ۱۶ انجیل برنابا و شعر ۱ لیلی و مجنون جامی» را به عدد ابجد صغیر تبدیل کنیم حاصل ۱۷۸ می‌شود. ارقام عددهای ۱۷۸ و ۸۱۷ مشترک هستند.
شعر ۱ هفت اورنگ، لیلی و مجنون جامی «آغاز»
ای خاک تو تاج سربلندان *** مجنون تو عقل هوشمندان
محجوب تو را نهار لیلی *** مکشوف تو را سها سهیلی
خورشید ز توست روشنی گیر *** بی روشنی تو چشمه قیر
بر چشمه قیر اگر بتابی *** گیرد فلکش به آفتابی
ای دست مقربان آگاه *** از دامن عزت تو کوتاه
در راه تو عقل فکرت اندیش *** صد سال اگر قدم نهد پیش
ناآمده از تو رهنمایی *** دور است که ره برد به جایی
هر رو که در آشنایی توست *** از پرتو رهنمایی توست
ای هستی بخش هر چه هست است *** کس بی تو ز نیستی نرسته ست
فرمان تو را درازدستی *** بر عالم نیستی و هستی
خود را ز تو نیست هست دیده *** هست از تو به نیستی رسیده
جز تو همه سرفکنده تو *** هر نیست چو هست بنده تو
ای از خم کاف و حلقه نون *** صد نقش بدیع داده بیرون
آن نور که از شکاف کاف است *** پیدا کن قاف تا به قاف است
بی نقطه نون نگشته دایر *** بر مرکز هستی این دوایر
هر بحر کرم که صرف کردی *** از چشمه این دو حرف کردی
ای در یکی و یگانگی فرد *** با تو نفس از یگانگی سرد
پاکی ز توهم دویی تو *** در حکم خرد همین تویی تو
رقام ازل به کلک تقدیر *** قسام ابد به تیغ تدبیر
دیباچه نویس دفتر عقل *** رخشانی بخش گوهر عقل
پرگار زن محیط افلاک *** بر مرکز تنگ عرصه خاک
کاشانه فروز شب سیاهان *** از مشعل نور صبحگاهان
دراعه طراز کوه و صحرا *** از سبزی حله های خضرا
بر قامت شاهدان نوروز *** بی رشته قبا و پیرهن دوز
شیرازه کن جریده گل *** دمساز جریده خوان بلبل
از کیسه غنچه بند فرسای *** در کاسه لاله مشک تر سای
رخساره نگار هر نگاری *** ناوک زن هر درون فگاری
یاریگر هر ز یار مانده *** همراه هر از دیار رانده
تسکین ده درد بی قراران *** مرهم نه داغ دلفگاران
شورابه گشای چشمه چشم *** صفرا شکن زبانه خشم
دباغ ادیم لاجوردی *** صباغ خزان چهره زردی
از طلعت دلبران طناز *** بر طلعت خویش برقع انداز
خارافکن راه سست رایان *** خارا کن سد تیز پایان
عصیان کاه جنایت آمرز *** اول گیر نهایت آمرز
بگذشت ز حد جنایت من *** تا خود چه شود نهایت من
گر بگدازی گناهکارم *** ور بنوازی امیدوارم
بنگر به امیدواری من *** بگذر ز گناهکاری من
هر چیز که خواهم از تو دارم *** وین نیز که خواهم از تو دارم
مهر کهن مرا نوی ده *** در خواهش خود دلی قوی ده
روزی که قوی نهاد بودم *** بیرون ز طریق داد بودم
کارم نه به وفق عقل و دین بود *** رویم نه به شارع یقین بود
و امروز که رو به ره نهادم *** وز دل گره گنه گشادم
در دست نماند قوت کار *** وز پای برفت زور رفتار
بر سستی و پیریم ببخشای *** بر عجز و فقیریم ببخشای
بنشسته به فرق من سفیدی *** برفیست ز ابر ناامیدی
زین برف فسرده گشت روزم *** زان آتش آه می فروزم
هر برف که بر زمین نشیند *** بهر گل و یاسمین نشیند
زین برف که بر گلم نشسته ست *** بس خار که بر دلم شکسته ست
خاری که شکست در دل من *** روزی که برآید از گل من
خواهم که کند به سویت آهنگ *** در دامن رحمتت زند چنگ
باشد به چو من شکسته رایی *** زین چنگ زدن رسد نوایی
باب ۱۶ انجیل برنابا
جمع نمود يك روزي یسوع شاگردان خود را و رفت بر فراز کوه.(۲) چون انجا نشست، شاگردان نزديك او شدند. دهان خود بگشود و تعلیم داد ایشان را وگفت:(۳) (( بزرگ است نعمت‌هائي که انعام فرموده است آنها را خدای بر ما: پس از آنجا ثابت شد بر ما؛ اینکه عبادت نمائیم او را به اخلاص دل. (۴) چنانکه شراب تازه نهاده می‌شود در خمرهای تازه، همچنین ثابت می‌شود بر شما اینکه باشید مردمان تازه هر گاه که بخواهید فرا گيريد تعليم هاي جديدي را که زود است از زبان من برآید . (۵) حق میگویم به شما : همچنانکه فراهم نمی‌آید براي انسان اینکه نظر نماید به چشم خود آسمان و زمين را با هم در زمان واحد، پس همچنان او را اینکه دوست بدارد خداي و جهان را . (۶) هرگز هیچ مردی نمی‌تواند که خدمت نماید دو آقا را که یکی از آنها، دشمن باشد آن دیگر را؛ زیرا هر گاه دوست داشت تو را یکی از آنها، دشمن خواهد داشت تو را آن دیگر. (۷) پس همچنین میگویم به شما حق را. بدرستی که شما نمی‌توانید خدمت کنید خدای و جهان را. (۸) زیرا جهان نهاده شده است در نفاق و طمع و خبائت. (۹) به همین جهت نخواهید یافت راحتی در عالم؛ بلکه در عوض خواهید یافت مشقت و زیان. (۱0) حال که چنین است، پس عبادت نمائید خداي را و حقیر بشمارید جهان را. (۱۱) زیرا از من راحت خواهید یافت براي روان‌هاي خود. (۱۲) گوش دهید کلام مرا؛ زيرا من سخن میگویم با شما براستي. (۱۳) خوشا به حال آنان آنان که نوحه می‌نمایند بر این زندگانی؛ زيرا ايشان تسلی خواهند یافت. (۱۴) خوشا به حال بينواياني که روی می‌گردانند به حق از لذت‌هاي جهان؛ زیرا ایشان زود است که متنعم شوند به لذايد ملكوت خداي. (۱۵) خوشا به حال آنانکه می‌خورند از مائده‌ي خداي؛ زيرا فرشتگان زود است به خدمتشان قيام نمایند. (۱۶) شما مسافرانید مانند سیاحان (۱۷) آیا سیاح می‌گیرد از براي خود، در راه قصرها و مزرعه‌ها و غیر آنها از اموال دنیا را؟ (۱۸) پس نه چنان است، نه چنان است؛ لیکن سیاح بر می‌دارد چيزهاي سبك با فایده و منفعت را در راه. (۱۹) پس این باید مثل باشد برای شما. (۲0) هر گاه دوست دارید مثل ديگري را، بدرستي بجهت شما بیان کنم تا بکنید هر چه را میگویم . (۲۱) سنگین مسازید دل‌هاي خود را به خواهش‌هاي جهاني که بگوئید می‌پوشاند ما را و اطعام مینماید ما را. (۲۲) بلکه نظر کنید به شکوفه‌ها و درختان و پرندگان، که پوشانیده است آنها را خدای و غذا داده است پروردگار ما به بزرگواری که اعظم است از تمام بزرگواري سليمان. (۲۳) خدائی که آفریده است شما را و خوانده است شما را بسوی خدمت خود، او قادر است بر اینکه عذاب بدهد شما را. (۲۴) آنکه فرود آورد من را از آسمان بر قوم خود اسرائیل چهل سال دربیابان و نگهداری نمود جامه‌های ایشان را از اینکه کهنه یا پوسیده شود. (۲۵) آنانکه بودند ششصد و چهل هزار مرد، غیر از زنان و کودکان. (۲۶) حق میگویم برای شما اینکه آسمان و زمین تضعیف می‌شوند مگر اینکه رحمت او ضعيف نمی‌شود برای آنانکه پرهیز می نمایند او را. (۲۷) توانگر جهان، ایشان در وسعتشان گرسنگانند و زود است هلاک شوند. (۲۸) توانگري ثروت او زیاد شد؛ پس گفت: چه کنم ای نفس! (۲۹) بدرستی که من خراب می‌کنم انبارهای خود را؛ زیرا آن كوچك است و انبار دیگری بنا می‌کنم بزرگتر از آن؛ پس به آرزوي خود اي نفس خواهي رسيد . (۳0) بدرستي که حسرت زده شده؛ زیرا همان شب مرد. (۳۱) هر آينه بتحقيق واجب بود بر او مهربانی نمودن بر مسکین و اینکه بگرداند از برای خود دوستانی از صدقات اموال ظلم در این عالم؛ زیرا آنها [یعنی صدقات] گنج بیاورند در عالم آسمان. (۳۲) بگويئید مرا از فضب خود، هر گاه بنهید درهم‌های خود را در بانک باج‌گیری که عطا نمايد شما را ده برابر و بیست برابر. آیا پس عطا نمی‌کنید به چننی کسی هر آنچه دارید؟ (۳۳) لیکن حق میگویم به شما که همانا آنچه بدهید و ترک کنید برای محبت خدای، زود است که پس بگیرید او را صد برابر، با حیات جاودانی. (۳۴) پس حال نظر کنید که چه اندازه واجب است بر شما اینکه خشنود باشید در خدمت خداي. ))
در باب ۱۶ انجیل برنابا کلمه لذت وجود دارد. در مقاله «لذت حقیقت» که آدرس آن در زیر آمده مطالب بیشتری درباره سوره‌های الرحمن و انعام، انجیل برنابا، شعر جامی و صائب تبریزی و برخی شاعران و شعرهای دیگر بیان شده است. برای محاسبه ابجد از آدرس زیر در سایت بلاگ اسپات استفاده کنید.
نظرات
ارسال یک نظر